Bir efsane teninde can bulur: Şahmaran. Frangipani’nin büyülü çiçeğiyle başlar—tanrıçaların rüyasında açan bir çiçek gibi. Sandal ağacıyla toprağa tutunur, ambergris’in karanlık fısıltısıyla gecenin derinliklerine sürüklenir. Vanilya, acının içinden süzülen bir sıcaklık gibi kalır geride.
Şahmaran, ihanetle sarsılan aşkların külleri arasından doğan kadim bir yemin gibidir.
İhanetin gölgesinde bile aşk büyür. Göz yaşlarımın düştüğü her toprak yeniden doğar.